Skip to content
NOWALIJKI

NOWALIJKI

TOMASZ RADOCHOŃSKI PISZE O KSIĄŻKACH
środa, 29 lipca, 2026
NOWALIJKI
  • STRONA GŁÓWNA
  • LITERATURA PIĘKNA
  • KRYMINAŁ
    • C.J. SANSOM
    • MARYLA SZYMICZKOWA
    • SIMON BECKETT
    • JØRN LIER HORST
  • THRILLER
    • B.A.PARIS
    • FREIDA McFADDEN
    • C.L. TAYLOR
    • RUTH WARE
  • AGATHA CHRISTIE
    • HERKULES POIROT
    • JANE MARPLE
  • PODSUMOWANIE MIESIĄCA
  • KONTAKT
  • O MNIE

POLECAM

  • KIRAN DESAI „SAMOTNOŚĆ SONII I SUNNY’EGO”

  • ALI SMITH „JESIEŃ”

    Nauczony wieloletnim czytelniczym doświadczeniem, z pewną dozą ostrożności podchodzę do autorów i powieści hołubionych przez krytyków. Z ciekawością sięgam wprawdzie po pozycje nominowane do znaczących…

    CZYTAJ DALEJ

  • YU MIRI „STACJA TOKIO UENO”

    Serię z Żurawiem Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego cenię przede wszystkim za staranny dobór tytułów, które zmuszają do refleksji, niejednokrotnie zaskakując tematem, ale i odmienną od przyjętej…

    CZYTAJ DALEJ

  • ROY JACOBSEN „OCZY Z RIGELA”

    Z pewnością w tym cyklu pojawią się kolejne bardzo dobre tytuły, ale reaktywowana po latach Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich będzie już zawsze kojarzyć mi się…

    CZYTAJ DALEJ

  • ILDEFONSO FALCONES „MALARZ DUSZ”

    Paryż ma Viktora Hugo. Warszawa – Bolesława Prusa. A Barcelona? Oczywiście Ildefonsa Falconesa. Hiszpański autor niezwykle udanie zadebiutował monumentalną powieścią Katedra w Barcelonie, historią z…

    CZYTAJ DALEJ

  • DAVID SZALAY „TURBULENCJE”

    Nie przepadam za lataniem. Nie lubię momentu startu, kiedy ciężka maszyna, wbrew prawom fizyki (a przecież w rzeczywistości na odwrót), odrywa się od pasa startowego,…

    CZYTAJ DALEJ

NELIO BIEDERMANN „LÁZÁR”

FREIDA McFADDEN „JEJ CHŁOPAK”

AGATHA CHRISTIE „HOTEL BERTRAM” (JANE MARPLE #10)

NGUYEN PHAN QUE MAI „KWIATY SAJGONU”

WARTO PRZECZYTAĆ

  • OCEAN VUONG „WSPANIALI JESTEŚMY TYLKO PRZEZ CHWILĘ”

  • WIKTOR PASKOW „BALLADA O LUTNIKU”

  • WILLIAM STYRON „WYBÓR ZOFII”

  • SARAH MOSS „MUR DUCHÓW”

  • MARIE AUBERT „DOROŚLI”

„Dziewczyna z daleka” Magdalena Knedler [PRZEDPREMIEROWO]

www.novaeres.pl Informacje o książceautorka Magdalena Knedlertytuł Dziewczyna z dalekawydawnictwo Novae Resmiejsce i rok wydania Gdynia 2017liczba stron 380egzemplarz recenzenckipremiera 15.02.2017 Podróż. Jestem nieomal pewien, że to słowo…

CZYTAJ DALEJ „Dziewczyna z daleka” Magdalena Knedler [PRZEDPREMIEROWO]

„Tam ci będzie lepiej” Ryszard Ćwirlej

www.czwartastrona.pl Informacje o książceautor Ryszard Ćwirlejtytuł Tam ci będzie lepiejwydawnictwo Czwarta Stronamiejsce i rok wydania Poznań 2015liczba stron 548egzemplarz recenzencki Na pierwsze spotkanie z twórczością…

CZYTAJ DALEJ „Tam ci będzie lepiej” Ryszard Ćwirlej

„Dom czwarty” Katarzyna Puzyńska

www.proszynski.pl Informacje o książceautorka Katarzyna Puzyńskatytuł Dom czwartywydawnictwo Prószyński i S-kamiejsce i rok wydania Warszawa 2016liczba stron 576egzemplarz zakup własny Katarzyna Puzyńska po raz siódmy…

CZYTAJ DALEJ „Dom czwarty” Katarzyna Puzyńska

„Świt, który nie nadejdzie” Remigiusz Mróz

www.czwartastrona.pl Informacje o książceautor Remigiusz Mróztytuł Świt, który nie nadejdziewydawnictwo Czwarta Stronamiejsce i rok wydania Poznań 2016liczba stron 528 egzemplarz recenzencki Wyjątkowo długo zabierałem się za…

CZYTAJ DALEJ „Świt, który nie nadejdzie” Remigiusz Mróz

JØRN LIER HORST „GDY MROK ZAPADA”

  www.smakslowa.pl Informacje o książce autor Jørn Lier Horst tytuł Gdy mrok zapada tytuł oryginału När det mørkner przekład Karolina Drozdowska wydawnictwo Smak Słowa miejsce…

CZYTAJ DALEJ JØRN LIER HORST „GDY MROK ZAPADA”

„Kocha, lubi, szpieguje” Joanna Szarańska

www.czwartastrona.pl Informacje o książceautorka Joanna Szarańskatytuł Kocha, lubi, szpiegujewydawnictwo Czwarta Stronamiejsce i rok wydania Poznań 2016liczba stron 323egzemplarz ebook Legimi bez limitu Pamiętam, że sporo…

CZYTAJ DALEJ „Kocha, lubi, szpieguje” Joanna Szarańska

Stronicowanie wpisów

Previous page Page 1 … Page 175 Page 176 Page 177 … Page 203 Next page

SZUKAJ NA BLOGU

ARCHIWUM BLOGA

SZCZEGÓLNIE POLECAM

nowalijki

• polonista • bibliotekarz • bloger
📚 🎧📀 🎞️ ☕️
[recenzja] Nelio Biedermann/Lázár/przekład Danuta [recenzja] Nelio Biedermann/Lázár/przekład Danuta Fryzowska/Wydawnictwo Marginesy 2016/egzemplarz własny Machina marketingowa wytoczyła ciężkie działa, pompując balon zachwytów wokół debiutu Nelio Biedermanna. Ulegając tej presji, sięgnąłem po Lázára, choć nie miałem go w najbliższych planach. Na szczęście porzuciłem rozdmuchane oczekiwania wobec sagi rodzinnej zamkniętej na zaledwie trzystu stronach. I dobrze, bo to frapujący, choć niepozbawiony wad debiut. Biedermann z zaskakującą swobodą wkracza w przestrzeń trudnej gatunkowo prozy, poruszając wątki tożsamości, winy i piętna przeszłości. Powieść od pierwszych stron uwodzi gęstą, niemal baśniową atmosferą i elementem niepokoju. Autor tworzy oszczędny, lecz przemyślany kompozycyjnie świat, w którym śledzimy losy Lázára – bohatera uwikłanego w sieć rodzinnych tajemnic, próbującego odnaleźć się w ulegającej rozpadowi rzeczywistości. Akcja toczy się niespiesznie; autor powoli odsłania karty i zmusza tym samym czytelnika do składania tej emocjonalnej układanki. Niezaprzeczalnym plusem książki jest udane nawiązanie do klimatu gotyckiej powieści grozy oraz przejmujący motyw pamięci jako siły niszczącej i wyzwalającej zarazem. Biedermann urzeka też plastycznym językiem oraz dojrzałą dyscypliną słowa. Niestety, w drugiej połowie powieść traci na dynamice. Oczekiwany rozmach sagi i tło historyczne zderzają się z niewielką objętością tekstu: wątki poboczne bywają porzucane bez słowa, a postaci drugoplanowe traktowane są po macoszemu, stając się jedynie nieistotnymi rekwizytami. Co więcej, dbałość o psychologię czasem ustępuje miejsca sztucznemu, wręcz podręcznikowemu filozofowaniu w dialogach. Mimo tych niedociągnięć Lázár broni się jako całkiem udany debiut. Biedermann udowadnia, że posiada niezwykły potencjał literacki i wyrazisty głos. To pozycja wymagająca cierpliwości, oraz dystansu wobec zaproponowanej przez młodego autora reinterpretacji gatunku. Ostatecznie powieść rewanżuje się historią, która zostaje w pamięci na długo. [www.nowalijki.com]
[recenzja] Freida McFadden/Jej chłopak/przekład El [recenzja] Freida McFadden/Jej chłopak/przekład Elżbieta Pawlik/Wydawnictwo Czwarta Strona 2026/barter Moja ulubiona autorka thrillerów z kategorii guilty pleasure po raz kolejny dowodzi, że nie zasypia gruszek w popiele. Jej chłopak Freidy McFadden to klasyczny thriller psychologiczny z rozbudowanym tłem obyczajowym, w którym nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Autorka sprytnie wykorzystuje lęki współczesnego randkowania, przekształcając je we wciągającą, dynamiczną grę. To powieść napisana bez zbędnych ozdobników – czyta się ją błyskawicznie, choć równie szybko zapomina o szczegółach. Główna bohaterka, Sydney, po serii niepowodzeń na portalach randkowych trafia na idealnego Toma. Gdy ich relacja nabiera tempa, miasto terroryzuje seryjny morderca polujący na młode kobiety. Sielankę zakłócają drobne nieścisłości w opowieściach partnera. Podejrzenia Sydney rosną, a mroczne tajemnice z przeszłości Toma niebezpiecznie zacierają granicę między miłością a śmiertelnym zagrożeniem. Śledząc prozę McFadden od jej polskiego debiutu, dostrzegam zalety i wady jej książek, wpisane w literaturę gatunkową. Największym atutem powieści jest szybkie tempo, krótkie rozdziały oraz umiejętne manipulowanie czujnością czytelnika poprzez podrzucanie fałszywych tropów. Autorka dobrze rozumie psychologię strachu - lęki Sydney są zaskakująco prawdziwe. Zwieńczeniem całości jest finałowy zwrot akcji w stylu klasycznych oper mydlanych, który wywraca dotychczasową interpretację do góry nogami. Niestety, fabuła nie jest wolna od mankamentów. Frustruje zwłaszcza irracjonalność głównej bohaterki, ignorującej ewidentne sygnały ostrzegawcze. Niektóre zwroty akcji wymagają przymrużenia oka na luki logiczne, a powtarzalny schemat konstrukcyjny sprawia, że fani autorki mogą zbyt szybko rozszyfrować intrygę. Jej chłopak to stereotypowa, ale sprawnie napisana propozycja rozrywkowa na jeden lub dwa wieczory. Mimo uproszczeń powieść trzyma w napięciu do ostatniej strony i sprawia, że czytelnik dwa razy zastanowi się, zanim umówi się w realu z kimś poznanym w sieci. [więcej: www.nowalijki.com]
Dziś zapraszam Was do przejrzenia zestawienia ksią Dziś zapraszam Was do przejrzenia zestawienia książek z dziwną fabułą i z gatunku tych, które pokochacie od pierwszego rozdziału, albo rzucicie w kąt na zawsze. Do tego bardzo subiektywnego i niepełnego zestawienia wybrałem książki, które przeczytałem, a opinie o nich zamieściłem na blogu. Macie swoje ulubione dziwne książki? Koniecznie dajcie znać! • dziwne książki • zestawienie książek • książki • książki z nietypową fabułą • #nowalijkirecenzują
Powoli zbliżam się do końca powtórnej lektury wszy Powoli zbliżam się do końca powtórnej lektury wszystkich powieści Agathy Christie z panną Marple. Trzymając się chronologii, czas na Hotel Bertram z 1965 roku. To przykład fabuły, która kupuje czytelnika nie tyle skomplikowaną intrygą kryminalną, ile charakterystycznym, gęstym klimatem. Książka zabiera fanów panny Marple w sentymentalną podróż do serca Londynu, który zdaje się skutecznie stawiać opór nieuchronnemu upływowi czasu. Tytułowy hotel to miejsce specyficzne, wręcz anachroniczne – oaza edwardiańskiego spokoju, w której czas zatrzymał się na początku XX wieku. Pytanie brzmi jednak, czy ta idealna, wręcz nierealna fasada nie skrywa czegoś znacznie bardziej mrocznego niż tylko zamiłowanie do tradycji i idealnie zaparzonej herbaty? W napisanych po II wojnie światowej powieściach Agatha Christie niejednokrotnie przywołuje kontrast między dawnym światem a nowoczesnością lat 50. i 60. XX wieku. Hotel Bertram nie jest jedynie eleganckim budynkiem; to wręcz żywy organizm, teatr, w którym każdy pracownik i gość odgrywa z góry rozpisaną rolę. Królowa Kryminału z właściwym sobie sprytem pokazuje, jak ludzie łatwo ulegają czarowi nostalgii i jak chętnie dają się zwieść pozorom, szukając schronienia przed pędzącym światem. W ten sposób autorka, po raz kolejny, przemyca w powieści kryminalnej gorzką refleksję nad powojenną Anglią, która na siłę próbuje utrzymać status quo, podczas gdy wokół zachodzą nieodwracalne zmiany – zarówno społeczne, jak i obyczajowe. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Krystyna Bockenheim ◾️Wydawnictwo Dolnośląskie 2024 ◽️egzemplarz własny • Agatha Christie • Hotel Bertram • powieść kryminalna • panna Marple • recenzja książki • powieść detektywistyczna #nowalijkirecenzują #wydawnictwodolnośląskie #pannamarple #hotelbertram
Powieścipisarka Nguyen Phan Que Mai dała się pozna Powieścipisarka Nguyen Phan Que Mai dała się poznać polskiemu czytelnikowi za sprawą książki Góry śpiewają opowiadającej o tragicznej historii Wietnamu pod amerykańską okupacją. W cenionej przeze mnie serii Piąta Strona Świata Wydawnictwa Albatros ukazała się właśnie kolejna jej książka. Kwiat Sajgonu to poruszająca, wielopokoleniowa saga rodzinna, która potwierdza dojrzałość poetyckiego głosu wietnamskiej autorki. Z dużą wrażliwością podejmuje problematykę trwałych śladów, jakie zbrojny konflikt zostawia w ludzkiej psychice i relacjach społecznych. Podobnie jak w debiucie, tak i w nowej książce autorka nie skupia się na kwestiach wojskowych czy decyzjach politycznych, lecz kieruje całą uwagę na cichych świadków historii: wietnamskie kobiety, weteranów zmagających się z poczuciem winy oraz porzucone dzieci mieszanej krwi. Kwiaty Sajgonu to przejmujące studium traumy, w którym literatura staje się narzędziem przywracania godności tym, którym przez lata odbierano głos. Zaletą prozy Nguyen Phan Que Mai, urodzonej podczas konfliktu wietnamsko-amerykańskiego, jest unikanie jednoznacznych ocen postaw, zachowań i wyborów bohaterów i bohaterek, na rzecz empatii wobec nich, stojących przecież po obu stronach konfliktu. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Izabela Matuszewska ◾️Wydawnictwo Albatros 2026 ◽️współpraca reklamowa • Nguyen Phan Que Mai • Kwiaty Sajgonu • literatura wietnamska • Wietnam • powieść obyczajowa • recenzja książki • Wydawnictwo Albatros • Piąta Strona Świata #nowalijkirecenzują #kwiatysajgonu #wydawnictwoalbatros
O fenomenie debiutanckiej powieści Virginii Evans O fenomenie debiutanckiej powieści Virginii Evans czytałem i słuchałem na długo przed polską premierą. I chyba z wrodzonej przekory nie sięgnąłem po Korespondentkę zaraz po tym, jak pojawiła się na rodzimym rynku wydawniczym. Z ostrożnością bowiem, nabytą przez lata obecności w blogosferze, podchodzę do wychwalanych zewsząd książek. I wygląda na to, że znów czytelnicze przeczucie nie zawiodło, ponieważ w mojej ocenie powieść Evans ani nie jest tak znakomita, jak chcą jedni, ani tak przeciętna, jak piszą o niej mniej przychylni czytelnicy. Ta opowieść ma niezaprzeczalne plusy, ale i słabsze momenty, a wykorzystanie przez autorkę formy listów uwypukliło mankamenty jej pisarskiego warsztatu. Współczesna literatura obyczajowa rzadko kiedy potrafi zaskoczyć czytelnika swoją strukturą, często powielając bezpieczne, sprawdzone schematy. Tymczasem debiutancka powieść Virginii Evans Korespondentka przypomina, że klasyczne formy literackie wciąż mają ogromną siłę rażenia pod warunkiem odpowiednich umiejętności warsztatowych. Autorka sięga po nieco zapomniany format powieści epistolarnej, budując z listów oraz wiadomości e-mail intymny, a zarazem na swój sposób uniwersalny portret dojrzałej kobiety. To książka, która potrafi bez problemu wnikać głęboko pod skórę i zmusza czytelnika do refleksji nad własnym życiem. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Katarzyna Bażyńska-Chojnacka ◾️Wydawnictwo Filia 2026 ◽️ebook własny • Virginia Evans • Korespondentka • Filia Literacka • recenzja książki • powieść obyczajowa • powieść epistolarna #nowalijkirecenzują #korespondentka #filialiteracka #recenzjaksiążki
Są takie książki, które nie tylko opowiadają jakąś Są takie książki, które nie tylko opowiadają jakąś historię, ale niemal fizycznie dotykają najczulszych strun pamięci, budząc dawno uśpione tęsknoty i lęki. Lily King w swojej najnowszej powieści Król serce dokonuje rzeczy niezwykłej – z bolesną wręcz precyzją rekonstruuje skomplikowany mechanizm ludzkich wspomnień, w którym przeszłość nigdy nie staje się czasem ostatecznie zamkniętym. Autorka, z właściwą sobie literacką uważnością, rezygnuje z prostego, chronologicznego porządku opowieści na rzecz mozaikowej historii pełnej melancholii, niedopowiedzeń i bolesnych powrotów. To proza skondensowana, a jednocześnie pulsująca na tyle dużym ładunkiem emocjonalnym, że podczas lektury czytelnik musi się zatrzymać, by złapać oddech i skonfrontować z własnym bagażem doświadczeń i odczuć. Wątek miłosny w Królu serce, choć nieobcy w literaturze, tutaj daleki jest od utartych, melodramatycznych schematów, stając się raczej głęboką wiwisekcją młodzieńczego sumienia i pierwszych, formujących bohaterów uczuć. Relacja Jordan z głęboko wierzącym Samem, a później z magnetycznym Yashem, nie ma w sobie nic z prostej sielanki – to raczej niszczycielski żywioł, w którym miłość nieustannie ściera się z lękiem przed odrzuceniem i głęboko skrywanymi sekretami. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Dominika Chylińska ◾️Wydawnictwo Znak 2026 ◽️współpraca reklamowa • Lily King • Wydawnictwo Znak • Król serce • literatura piękna • prozą obyczajowa • recenzja książki • powieść amerykańska #nowalijkirecenzują #królserce #wydawnictwoznak #recenzjaksiążki
Zapraszam Was do bliższego poznania Ann Patchett - Zapraszam Was do bliższego poznania Ann Patchett - jednej z moich ulubionych pisarek, której twórczość doceniam za niezwykłą empatię, z jaką traktuje swoich bohaterów, nie oceniając ich, a próbując w pełni zrozumieć. Powieści Ann Patchett najpierw publikował @dom_wydawniczy_rebis, a od kilku lat jej prozę wznawia i wydaje @znak_literanova. Z niecierpliwością czekam na polską premierę nowej książki Whistler, która zbiera entuzjastyczne recenzje. • Ann Patchett • Znak Literanova • recenzje książek • literatura piękna • literatura amerykańska • współczesna literatura amerykańska #nowalijkirecenzują #annpatchett #wydawnictwoznak
Kiedy w 2025 roku przeczytałem debiutancką powieść Kiedy w 2025 roku przeczytałem debiutancką powieść Laury Barrow Gdy powrócą kanarki nie spodziewałem się, że jej fabuła, choć niespecjalnie odkrywcza, tak bardzo przypadnie mi do gustu. Dlatego, gdy w zapowiedziach Wydawnictwa Literackiego dostrzegłem drugą książkę amerykańskiej autorki, od razu zdecydowałem się na lekturę. Trochę z czytelniczej ciekawości czy i jak poradzi sobie z klątwą drugiej książki, a trochę z chęci odpoczynku od mocniejszych gatunków, po które chętnie sięgam. Opis fabuły sugerował kolejną, klasyczną opowieść obyczajową o bohaterce na życiowym zakręcie, powieść Gdy odnajdziemy drogę bardzo szybko udowodniła, że kryje w sobie znacznie więcej, niż można by oczekiwać po tym gatunku. Laura Barrow odważnie i z lekkością przełamuje realizm swojej opowieści, wprowadzając do historii motyw, który początkowo mógł wydawać się ryzykowny, a ostatecznie okazał się kluczem do sukcesu tej opowieści – to subtelny pierwiastek realizmu magicznego z legendą muzyki country w tle. Jako czytelnik, który po typową literaturę obyczajową sięga sporadycznie, niezwykle cenię sobie w tej prozie wątek tajemnic z przeszłości, które rzutują na losy bohaterek i bohaterów, a Laura Barrow wywiązała się z tego zadania znakomicie. Oś konstrukcyjną powieści stanowi bowiem zaskakujące zderzenie dwóch planów czasowych i dwóch kobiecych światów. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Joanna Sugiero ◾️Wydawnictwo Literackie 2026 ◽️współpraca reklamowa/barter • Laura Barrow • Gdy odnajdziemy drogę • powieść obyczajowa • literatura amerykańska • Wydawnictwo Literackie • recenzja książki • nowość wydawnicza #nowalijkirecenzują #laurabarrow #gdyodnajdziemydrogę #wydawnictwoliterackie #recenzjaksiążki
Obserwuj na Instagramie
NOWALIJKI | Designed by: Theme Freesia | WordPress | © Copyright All right reserved