Skip to content
NOWALIJKI

NOWALIJKI

TOMASZ RADOCHOŃSKI PISZE O KSIĄŻKACH
niedziela, 16 sierpnia, 2026
NOWALIJKI
  • STRONA GŁÓWNA
  • LITERATURA PIĘKNA
  • KRYMINAŁ
    • C.J. SANSOM
    • MARYLA SZYMICZKOWA
    • SIMON BECKETT
    • JØRN LIER HORST
  • THRILLER
    • B.A.PARIS
    • FREIDA McFADDEN
    • C.L. TAYLOR
    • RUTH WARE
  • AGATHA CHRISTIE
    • HERKULES POIROT
    • JANE MARPLE
  • PODSUMOWANIE MIESIĄCA
  • KONTAKT
  • O MNIE

POLECAM

  • KIRAN DESAI „SAMOTNOŚĆ SONII I SUNNY’EGO”

  • ALI SMITH „JESIEŃ”

    Nauczony wieloletnim czytelniczym doświadczeniem, z pewną dozą ostrożności podchodzę do autorów i powieści hołubionych przez krytyków. Z ciekawością sięgam wprawdzie po pozycje nominowane do znaczących…

    CZYTAJ DALEJ

  • YU MIRI „STACJA TOKIO UENO”

    Serię z Żurawiem Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego cenię przede wszystkim za staranny dobór tytułów, które zmuszają do refleksji, niejednokrotnie zaskakując tematem, ale i odmienną od przyjętej…

    CZYTAJ DALEJ

  • ROY JACOBSEN „OCZY Z RIGELA”

    Z pewnością w tym cyklu pojawią się kolejne bardzo dobre tytuły, ale reaktywowana po latach Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich będzie już zawsze kojarzyć mi się…

    CZYTAJ DALEJ

  • ILDEFONSO FALCONES „MALARZ DUSZ”

    Paryż ma Viktora Hugo. Warszawa – Bolesława Prusa. A Barcelona? Oczywiście Ildefonsa Falconesa. Hiszpański autor niezwykle udanie zadebiutował monumentalną powieścią Katedra w Barcelonie, historią z…

    CZYTAJ DALEJ

  • DAVID SZALAY „TURBULENCJE”

    Nie przepadam za lataniem. Nie lubię momentu startu, kiedy ciężka maszyna, wbrew prawom fizyki (a przecież w rzeczywistości na odwrót), odrywa się od pasa startowego,…

    CZYTAJ DALEJ

MINA SAKURAI „MĄŻ, KTÓREGO ZABIŁA”

GUILLAUME MUSSO „ZBRODNIA W RAJU”

ELIZABETH ARNOTT „KLUB ŻON SERYJNYCH MORDERCÓW”

TARA MENON „POD WODĄ”

WARTO PRZECZYTAĆ

  • OCEAN VUONG „WSPANIALI JESTEŚMY TYLKO PRZEZ CHWILĘ”

  • WIKTOR PASKOW „BALLADA O LUTNIKU”

  • WILLIAM STYRON „WYBÓR ZOFII”

  • SARAH MOSS „MUR DUCHÓW”

  • MARIE AUBERT „DOROŚLI”

MINA SAKURAI „MĄŻ, KTÓREGO ZABIŁA”

Kiedy sięgam po azjatycki thriller psychologiczny, do tego z tak bezpośrednim i przewrotnym tytułem, podświadomie oczekuję mocnego uderzenia już od pierwszych stron. I sporej dawki…

CZYTAJ DALEJ MINA SAKURAI „MĄŻ, KTÓREGO ZABIŁA”

GUILLAUME MUSSO „ZBRODNIA W RAJU”

Nie znam całej twórczość Guillaume Musso, ale te powieści, które przeczytałem, przyzwyczaiły mnie do jego współczesnych, nieco przerysowanych thrillerów psychologicznych. Wiem jednak, pisarz lubi zaskakiwać,…

CZYTAJ DALEJ GUILLAUME MUSSO „ZBRODNIA W RAJU”

ELIZABETH ARNOTT „KLUB ŻON SERYJNYCH MORDERCÓW”

Kiedy sięgam po kryminał lub thriller ze słowem morderca w tytule, zazwyczaj spodziewam się i dobrej rozrywki (którą serwuje proza gatunkowa), i utartych schematów: sarkastycznego…

CZYTAJ DALEJ ELIZABETH ARNOTT „KLUB ŻON SERYJNYCH MORDERCÓW”

TARA MENON „POD WODĄ”

Literatura obyczajowa i powieści psychologiczne po pojęcie traumy sięgają nader chętnie, jednak Tara Menon postanowiła podejść do tematu od nietypowej strony. Zestawiła kwestię żałoby z…

CZYTAJ DALEJ TARA MENON „POD WODĄ”

PODSUMOWANIE MIESIĄCA LIPIEC 2026

Lipiec już za nami, zatem czas na tradycyjne książkowe podsumowanie połowy wakacji. Czas, swoją drogą, nadal pędzi nieubłaganie – dopiero była połowa roku, a na…

CZYTAJ DALEJ PODSUMOWANIE MIESIĄCA LIPIEC 2026

SUSANNA CLARKE „PIRANESI”

Wśród wielu książek, które od dawna czekają na swoją kolej, mam na półce dwie powieści Susanny Clarke. To Jonathan Strange i pan Norrell w efektownym wydaniu…

CZYTAJ DALEJ SUSANNA CLARKE „PIRANESI”

Stronicowanie wpisów

Page 1 Page 2 … Page 205 Next page

SZUKAJ NA BLOGU

ARCHIWUM BLOGA

SZCZEGÓLNIE POLECAM

nowalijki

• polonista • bibliotekarz • bloger
📚 🎧📀 🎞️ ☕️
[recenzja/Guillaume Mussso/Zbrodnia w raju/przekła [recenzja/Guillaume Mussso/Zbrodnia w raju/przekład Joanna Prądzyńska/Wydawnictwo Albatros 2026/współpraca] Jako czytelnik nawykły do współczesnych, dynamicznych thrillerów psychologicznych Guillaume Musso, z ogromną ciekawością przyjąłem jego najnowszą powieść Zbrodnia w raju. Francuski pisarz po raz kolejny dowodzi swojej wszechstronności, serwując literacki powiew świeżości i składając hołd klasyce gatunku, a zwłaszcza Agacie Christie. Autor rezygnuje z odniesień do współczesności, przenosząc akcję w lata 20.XX wieku na słoneczne Lazurowe Wybrzeże. Elegancka i odcięta od świata posiadłość na Cap d’Antibes staje się tłem dla dusznej, wielopoziomowej intrygi. Fabuła skupia się na luksusowym życiu amerykańskiego małżeństwa, Florence i Juliana Livingstone’ów. Ich bajkowy świat rozpada się, gdy pewnej nocy bez śladu znika ich trzyletni syn, Oscar. Dochodzenie prowadzi duet złożony z francuskiego śledczego Josepha Lèquesa oraz dociekliwej pisarki Agathy Harding. Próbując przeniknąć hermetyczne środowisko elit, bohaterowie odkrywają kolejne warstwy kłamstw i tajemnic, uświadamiając nam, że każdy w tej enklawie bogactwa ma coś do ukrycia. Decyzja o osadzeniu historii w klimacie retro wymusiła powrót do tradycyjnych metod dedukcji, analizy ludzkich motywacji i bezpośrednich konfrontacji. Największą zaletą książki jest misternie skrojona łamigłówka w wąskim gronie podejrzanych oraz niesamowity klimat – plastyczny, zmysłowy i przepełniony nostalgicznym czarem. Zachwyca tu kontrast między malowniczym Lazurowym Wybrzeżem a gęstniejącym niepokojem wewnątrz rezydencji. Całość dopełnia znakomity duet śledczych oraz zaskakujący, charakterystyczny dla Musso finałowy zwrot akcji. Choć powieść nie jest pozbawiona drobnych wad – takich jak drugoplanowe postaci zbudowane z gatunkowych klisz, pewne fabularne zbiegi okoliczności czy nieco zbyt pośpieszne rozwiązywanie wątków w kulminacji – całość czyta się z ogromną przyjemnością. Zbrodnia w raju to stylowy kryminał retro, który idealnie łączy urok minionej epoki z nowoczesnym wyczuciem prozy rozrywkowej.
[recenzja] Elizabeth Arnott/Klub żon seryjnych mor [recenzja] Elizabeth Arnott/Klub żon seryjnych morderców/przekład Marek Cieślik/Wydawnictwo Poznańskie 2026/barter Kiedy sięgam po kryminał ze słowem morderca w tytule, zazwyczaj spodziewam się utartych schematów. Klub żon seryjnych morderców Elizabeth Arnott zmienia jednak perspektywę i zagląda tam, gdzie tradycyjna proza gatunkowa rzadko się zapuszcza – przygląda się codzienności kobiet, których partnerzy okazali się potworami. Akcja powieści osadzona jest w Kalifornii pod koniec lat 60. XX wieku. Beverly, Elsie i Margot tworzą sekretną grupę wsparcia, by bez oceniania dzielić się emocjami po traumatycznych przejściach. Względny spokój pęka, gdy w ich otoczeniu pojawia się realne zagrożenie związane z nową sprawą kryminalną. Kobiety angażują się w śledztwo i muszą zapytać same siebie, jak dobrze znają nie tylko swoich dawnych partnerów, ale i siebie nawzajem. Elizabeth Arnott nie epatuje brutalnością, przesuwając ciężar na duszną atmosferę i psychologiczny terror. Z wprawą buduje gęstniejący, wręcz klaustrofobiczny klimat poprzez niepokojące drobiazgi codzienności. Największym plusem powieści jest psychologiczna wiarygodność postaci – autorka z wyczuciem pokazuje mechanizm wyparcia, wstyd i izolację społeczną. Bohaterki bywają irytujące czy nieufne, ale dzięki temu daleko im do papierowych wydmuszek. Na wyróżnienie zasługuje też sprawne mylenie tropów w drugiej połowie książki, gdy zaufanie między kobietami topnieje w zastraszającym tempie. Choć środkowa część powieści zalicza spadek tempa, a niektóre zwroty akcji w finale trącą nieco hollywoodzkim efekciarstwem, plusy zdecydowanie przeważają nad minusami. To angażujący, elegancki i świeży kryminał z pogranicza thrillera oraz powieści obyczajowej. Wyróżnia go nietypowa perspektywa, duszny klimat retro i umiejętne podważanie zaufania czytelnika do bohaterów. Z czystym sumieniem polecam na letnie wieczory!
Dziś zapraszam Was do przejrzenia mojego (bardzo s Dziś zapraszam Was do przejrzenia mojego (bardzo subiektywnego i niepełnego) zestawienia książek z motywem lata. Jakie tytułu dodalibyście do tej kolekcji? Koniecznie podzielcie się swoimi ulubionymi (albo i nie) tytułami z latem, o lecie i z letnim klimatem🌞 • książki o lecie • lato w książkach • książki z latem w tle • zestawienie książek • zestawienie książek o lecie
Czy kultowy klasyk z 2006 roku potrzebował kontynu Czy kultowy klasyk z 2006 roku potrzebował kontynuacji? Powrót do świata Runaway, gdzie kawa musi być gorąca na zawołanie, a paski wybiera się z dozą egzystencjalnego lęku, budził sporo obaw. Diabeł ubiera się u Prady 2 nie bazuje prostej nostalgii; to dopracowany, niezwykle celny obraz współczesnego rynku mediów. Nowa część przenosi nas w zupełnie inną rzeczywistość branży mody. Tradycyjne magazyny drukowane drżą pod naciskiem mediów społecznościowych, influencerów i agencji digitalowych. Miranda Priestly (niezrównana Meryl Streep) nadal włada swoją imperialną ręką, ale nawet jej niezłomna pozycja zaczyna chwiać się pod naporem zmieniających się trendów. Z kolei Andy Sachs (Anne Hathaway) to już nie ta sama zagubiona dziewczyna w wyciągniętym swetrze – staje naprzeciw swojej dawnej szefowej jako potężna partnerka biznesowa. Starcie tych dwóch osobowości w nowym cyfrowym świecie generuje ogromne emocje. Scenariusz trafnie punktuje absurdy dzisiejszej kultury cyfrowej. Moda na ekranie ponownie zachwyca, a stylizacje doskonale oddają ewolucję bohaterów, balansując między haute couture a współczesnym streewearem. Emily Blunt po raz kolejny kradnie każdą scenę, dostarczając niesamowitej dawki ciętego humoru. Film nie tylko bawi, ale też mądrze stawia pytania o cenę sukcesu, lojalność i elastyczność w świecie, który zmienia się z dnia na dzień. To stylowa, dopracowana i wpisująca się w oczekiwania współczesnych widzów kontynuacja, która udowadnia, że klasa i autentyczny talent bronią się w każdych czasach. Czy dorównuje jedynce? Pod wieloma względami po prostu idealnie ją dopełnia i to jeden z atutów tej produkcji. @moje_filmy - współpraca/diabeł ubiera się u Prady 2/film Blu-ray/premiera filmu/film Blu-ray
Literatura obyczajowa i psychologiczna chętnie eks Literatura obyczajowa i psychologiczna chętnie eksploruje temat traumy, a Tara Menon w swoim debiucie Pod wodą spata ze sobą wątek prywatnej żałoby z potęgą żywiołów. To niespieszna, kameralna historia o stracie, zawodności pamięci i nierównej relacji człowieka z naturą, w której katastrofa ekologiczna przeplata się z osobistym dramatem bohaterki. Fabuł została osadzona na dwóch płaszczyznach czasowych, usytuowanych tuż przed autentycznymi katastrofami naturalnymi. W pierwszym wątku pięcioletnia Marissa trafia do Phuket w Tajlandii pod opiekę ojca. Tam zaprzyjaźnia się z Arielle, spędzając czas na nurkowaniu i badaniu raf koralowych, aż do tragicznego tsunami z 2004 roku, które bezpowrotnie je rozdziela. Drugi wątek przenosi nas do 2012 roku – dorosła Marissa szuka ucieczki w przypadkowych relacjach w Nowym Jorku, który szykuje się na nadejście huraganu Sandy. Siłą powieści jest plastyczność opisów przyrody i podwodnego świata. Ocean oraz obumierające ekosystemy nie stanowią tu jedynie tła, lecz stają się równoprawnym bohaterem i metaforą stanu psychicznego dziewczyny. Menon przekonująco przedstawia relację dziecięcej przyjaźni i niszczycielski wpływ człowieka na naturę, pokazując go przez pryzmat drobnych, powszednich zmian, a nie apokaliptycznych schematów. Powieść ma jednak swoje słabości. Wątek nowojorski z 2012 roku ustępuje tętniącej życiem części tajskiej – portret samotnej, złamanej życiem kobiety bywa wtórny i literacko ograny. Oczekiwanie na zapowiedziane kataklizmy sprawia ponadto, że w środku książki narracja wyraźnie zwalnia. Językowo proza Menon jest poprawna i estetyczna, ale brakuje jej formalnej odwagi oraz emocjonalnego pazura. Dystans, z jakim autorka prowadzi bohaterów, sprawia, że momenty kluczowe wywołują raczej chłodną obserwację niż głębokie poruszenie. W konsekwencji Pod wodą okazuje się lekturą przyzwoitą i sprawnie łączącą motywy ekologiczne z traumą, lecz jednocześnie pozycją, która obiecuje więcej, niż ostatecznie daje czytelnikowi. Tara Menon/Pod wodą/recenzja/Wydawnictwo Poznańskie 2026/przekład Aleksandra Weksej/barter
[recenzja] Franziska Gänsler/Lato bez końca/przekł [recenzja] Franziska Gänsler/Lato bez końca/przekład Agata Teperek/Wydawnictwo Pauza 2026/barter Lato bez końca – debiutancka powieść Franziski Gänsler wydana nakładem Wydawnictwa Pauza – to daleka od wakacyjnej sielanki, duszna i klaustrofobiczna opowieść o intymnej apokalipsie. Akcja rozgrywa się w opustoszałym, niegdyś tętniącym życiem uzdrowisku Bad Heim, spowitym gryzącym dymem z płonących lasów. W świecie wyciętym z normalności przez nieustanny upał mieszkańcy egzystują w cieniu nieuchronnego zagrożenia, a krajobraz ten staje się tłem dla historii pełnej psychologicznego napięcia i niedomówień. Główna bohaterka, Iris, prowadzi rodzinny hotel, w którym zjawia się młoda kobieta, Dori, z małą córeczką. Jej przybycie burzy dotychczasową rutynę. Drobne pęknięcia w opowieściach rzekomej matki oraz wieści o zaginionym dziecku sprawiają, że hotel przeobraża się w miejsce naznaczone nieufnością. W obliczu zbliżających się płomieni Iris musi rozstrzygnąć, czy ma do czynienia ze skrzywdzoną kobietą szukającą schronienia, czy ze świetnie manipulującą uciekinierką. Rdzeniem fabuły jest skomplikowana relacja obu kobiet. Autorka unika prostych podziałów na dobro i zło, zmuszając do ciągłego przewartościowywania ocen. Zmagające się z własnymi traumami bohaterki tworzą intymny dramat oparty na badaniu granic, niepewności oraz powoli rodzącej się empatii, co angażuje silniej niż zawiłe intrygi. Gänsler posługuje się oszczędnym, precyzyjnym językiem. Napięcie budują pauzy w dialogach, subtelna gra emocji oraz narastająca paranoja spotęgowana katastrofą klimatyczną. Upał i pożary nie są jedynie sensacyjnym tłem, lecz działają jak milczący bohater – stanowią pułapkę oraz ujawniają mechanizmy wyparcia i adaptacji ludzi żyjących na skraju kryzysu. Lato bez końca to niepokojąca, kameralna proza zderzająca wątki psychologiczne z obyczajowymi. Gänsler trafnie diagnozuje współczesne lęki, stawiając nieoczywiste pytanie o możliwość zaufania drugiemu człowiekowi w momencie, gdy znany nam świat rozpada się na naszych oczach.
Lipiec już za nami, zatem czas na tradycyjne książ Lipiec już za nami, zatem czas na tradycyjne książkowe podsumowanie połowy wakacji. W tym miesiącu przeczytałem czternaście książek, co dało 4702 stron, a ten wynik to efekt dwutygodniowego urlopu. Podejrzewam, że taka liczba szybko się nie powtórzy, bo … wiadomo, życie i cała reszta. Sięgnąłem w końcu po Korespondentkę i Lázára, przeczytałem ostatnią (jak na razie, bo jesienią czeka nas premiera nowego tomu) część cyklu z antropologiem sądowym Davidem Hunterem i … zachwyciłem się Piranesim Susanny Clarke. Czytelniczo to był dość przeciętny miesiąc, a uratowały go nie nowości, a książka z domowej biblioteczki. Z niej pochodzą także kolejne powieści Agathy Christie, której twórczość sukcesywnie sobie przypominam. Po szczegóły zapraszam na www.nowalijki.com. A jak tam Wasz czytelniczy lipiec? • podsumowanie miesiąca • czytelnicze podsumowanie miesiąca • lipiec 2026
[recenzja] Susanna Clarke/Piranesi/przekład Wojcie [recenzja] Susanna Clarke/Piranesi/przekład Wojciech Szypulski/Wydawnictwo MAG 2020/egzemplarz własny Piranesi autorstwa Susanny Clarke to książka, która po latach oczekiwania zachwyciła czytelników i krytyków swoją niezwykłą głębią, poetyckim rozmachem oraz niełatwą klasyfikacją gatunkową. Autorka powróciła z dziełem skromniejszym objętościowo od jej słynnego debiutu Jonathan Strange i pan Norrell, lecz stworzyła historię hipnotyzującą, wciągającą i głęboko poruszającą, łączącą w sobie elementy literatury pięknej, fantastyki, realizmu magicznego oraz filozofii. Tytułowy bohater zamieszkuje niesamowity, bezkresny budynek zwany Domem, składający się z tysięcy sal wypełnionych posągami, w których dolne poziomy zalewają oceany, a górne sięgają chmur. Piranesi spędza dni na skrupulatnej eksploracji i opisywaniu otoczenia, wierząc, że oprócz niego i zmarłych w budynku przebywa jedynie tajemniczy Ten Drugi. Jego spokojna rutyna oparta na wdzięczności i harmonii zaczyna jednak ulegać erozji, gdy pojawiają się ślady obecności trzeciej osoby oraz wzmianki o zapomnianej wiedzy. Jaka dziwna i wspaniała jednocześnie była ta powieść! Już od pierwszych stron zachwycił mnie kunsztowny język i misternie skonstruowany świat. Forma dziennika pozwala spojrzeć na rzeczywistość oczami bohatera dobrodusznie naiwnego, ale niezwykle empatycznego i spostrzegawczego. Język Clarke, nawiązujący do dawnej literatury naukowej, nadaje zapiskom posmak autentycznego świadectwa, łącząc chłodny format notatek z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Świat Domu, dzięki plastycznym, działającym na zmysły opisom, staje się wręcz samodzielnym bohaterem historii. Siłą tej książki jest także interpretacyjna wieloznaczność fabuły. Autorka podejmuje rozważania na temat samotności, natury pamięci oraz relacji człowieka z otoczeniem. Powieść przeciwstawia postawę Piranesiego, pełną zachwytu i szacunku dla świata, z bezwzględnym pragnieniem kontroli i megalomanią innych postaci. Rzadko sięgam po ten gatunek i być może dlatego Piranesi tak bardzo przypadł mi do gustu.
[recenzja] Agatha Christie/Śmierć w chmurach/przek [recenzja] Agatha Christie/Śmierć w chmurach/przekład Jan S. Zaus/egzemplarz własny Śmierć w chmurach Agathy Christie z 1935 roku to znakomity przykład klasycznego kryminału typu „zamknięty pokój”, w którym motyw zbrodni w ograniczonej przestrzeni zyskał niezwykle nowoczesne jak na owe czasy tło. Brytyjska autorka przenosi sprawdzony schemat do ciasnej kabiny pasażerskiego samolotu Prometeusz, lecącego z Paryża do Croydon. Niewielkie wnętrze maszyny staje się sceną morderstwa, które na pierwszy rzut oka przeczy zdrowemu rozsądkowi, a obecność wśród podróżnych samego Herkulesa Poirota nadaje historii wyjątkowego charakteru. Podczas lotu nad kanałem La Manche steward odkrywa śmierć francuskiej lichwiarki, Madame Giselle. Początkowa hipoteza o użądleniu przez pszczołę szybko ustępuje przerażającej prawdzie – kobietę zabito strzałką zatrutą jadem, wystrzeloną prawdopodobnie z dmuchawki. Wszyscy pasażerowie oraz załoga trafiają na listę podejrzanych, a podejrzewany o czyn Poirot podejmuje wyzwanie, by odkryć sposób działania sprawcy i jego motyw. Fabuła prezentuje bogaty przekrój społeczeństwa lat 30. XX wieku. Wśród pasażerów znajdują się m.in. mający problemy finansowe arystokrata, pracownica salonu piękności, pisarz kryminałów i francuscy archeolodzy. Autorka mistrzowsko buduje napięcie, ujawniając wstydliwe sekrety bohaterów i podsuwając fałszywe tropy. Clou śledztwa stanowi zmaganie Poirota z cyniczną manipulacją mordercy – podrzucenie dmuchawki staje się dla detektywa wyzwaniem intelektualnym, w którym analiza psychologiczna i obserwacja detali wygrywają z rutynowym zbieraniem śladów przez policję. Powieść trzyma równy poziom od pierwszej do ostatniej strony, sprawnie zmieniając miejsca akcji i oferując elegancką, misternie skonstruowaną łamigłówkę. Nawet po dekadach od premiery Śmierć w chmurach pozostaje godnym podziwu przykładem kryminału, pokazującym, jak na ograniczonej powierzchni wycisnąć maksimum napięcia. [www.nowalijki.com]
Obserwuj na Instagramie
NOWALIJKI | Designed by: Theme Freesia | WordPress | © Copyright All right reserved