Skip to content
NOWALIJKI

NOWALIJKI

TOMASZ RADOCHOŃSKI PISZE O KSIĄŻKACH
niedziela, 05 lipca, 2026
NOWALIJKI
  • STRONA GŁÓWNA
  • LITERATURA PIĘKNA
  • KRYMINAŁ
    • C.J. SANSOM
    • MARYLA SZYMICZKOWA
    • SIMON BECKETT
    • JØRN LIER HORST
  • THRILLER
    • B.A.PARIS
    • FREIDA McFADDEN
    • C.L. TAYLOR
    • RUTH WARE
  • AGATHA CHRISTIE
    • HERKULES POIROT
    • JANE MARPLE
  • PODSUMOWANIE MIESIĄCA
  • KONTAKT
  • O MNIE

POLECAM

  • KIRAN DESAI „SAMOTNOŚĆ SONII I SUNNY’EGO”

  • ALI SMITH „JESIEŃ”

    Nauczony wieloletnim czytelniczym doświadczeniem, z pewną dozą ostrożności podchodzę do autorów i powieści hołubionych przez krytyków. Z ciekawością sięgam wprawdzie po pozycje nominowane do znaczących…

    CZYTAJ DALEJ

  • YU MIRI „STACJA TOKIO UENO”

    Serię z Żurawiem Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego cenię przede wszystkim za staranny dobór tytułów, które zmuszają do refleksji, niejednokrotnie zaskakując tematem, ale i odmienną od przyjętej…

    CZYTAJ DALEJ

  • ROY JACOBSEN „OCZY Z RIGELA”

    Z pewnością w tym cyklu pojawią się kolejne bardzo dobre tytuły, ale reaktywowana po latach Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich będzie już zawsze kojarzyć mi się…

    CZYTAJ DALEJ

  • ILDEFONSO FALCONES „MALARZ DUSZ”

    Paryż ma Viktora Hugo. Warszawa – Bolesława Prusa. A Barcelona? Oczywiście Ildefonsa Falconesa. Hiszpański autor niezwykle udanie zadebiutował monumentalną powieścią Katedra w Barcelonie, historią z…

    CZYTAJ DALEJ

  • DAVID SZALAY „TURBULENCJE”

    Nie przepadam za lataniem. Nie lubię momentu startu, kiedy ciężka maszyna, wbrew prawom fizyki (a przecież w rzeczywistości na odwrót), odrywa się od pasa startowego,…

    CZYTAJ DALEJ

ASAKO YUZUKI „POŁÓW, CZYLI JAK WYHACZYĆ PRZYJACIÓŁKĘ”

CARLEY FORTUNE „TAMTO ZŁOTE LATO” (BARRY’S BAY #2)

PODSUMOWANIE MIESIĄCA CZERWIEC 2026

MARGARET ATWOOD „TESTAMENTY”

WARTO PRZECZYTAĆ

  • OCEAN VUONG „WSPANIALI JESTEŚMY TYLKO PRZEZ CHWILĘ”

  • WIKTOR PASKOW „BALLADA O LUTNIKU”

  • WILLIAM STYRON „WYBÓR ZOFII”

  • SARAH MOSS „MUR DUCHÓW”

  • MARIE AUBERT „DOROŚLI”

ASAKO YUZUKI „POŁÓW, CZYLI JAK WYHACZYĆ PRZYJACIÓŁKĘ”

Japońska powieściopisarka Asako Yuzuki dała się poznać polskiemu czytelnikowi za sprawą Masła, nietypowego kryminału, którego oryginalna fabuła została mocno powiązana z celnymi spostrzeżeniami na temat…

CZYTAJ DALEJ ASAKO YUZUKI „POŁÓW, CZYLI JAK WYHACZYĆ PRZYJACIÓŁKĘ”

CARLEY FORTUNE „TAMTO ZŁOTE LATO” (BARRY’S BAY #2)

Latem, już tradycyjnie, sięgam po literaturę lżejszą, ale nie do końca w moich klimatach. Jest coś w tej porze roku, co sprawia, że mam ochotę…

CZYTAJ DALEJ CARLEY FORTUNE „TAMTO ZŁOTE LATO” (BARRY’S BAY #2)

PODSUMOWANIE MIESIĄCA CZERWIEC 2026

Połowa roku już za nami, czas zatem na czytelnicze podsumowanie czerwca. Czy mnie dziwi, że za nami sześć miesięcy 2026 roku? I tak, i nie.…

CZYTAJ DALEJ PODSUMOWANIE MIESIĄCA CZERWIEC 2026

MARGARET ATWOOD „TESTAMENTY”

Tym razem nie czekałem i drugą (oraz ostatnią) podróż do Gileadu odbyłem zaraz po lekturze Opowieści podręcznej. Testamenty Margaret Atwood, wydane po trzydziestu czterech latach od…

CZYTAJ DALEJ MARGARET ATWOOD „TESTAMENTY”

MARGARET ATWOOD „OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ”

Od dawna miałem w planach lekturę jednej z najgłośniejszych powieści Margaret Atwood, ale z jakiegoś powodu uznałem, że gatunek, który Opowieść podręcznej prezentuje, to nie…

CZYTAJ DALEJ MARGARET ATWOOD „OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ”

AGATHA CHRISTIE „TRAGEDIA W TRZECH AKTACH” (HERKULES POIROT #9)

Kontynuuję powtórną lekturę całej kryminalnej twórczości Agathy Christie i (uwzględniając chronologię premier) czas na Tragedię w trzech aktach. Książka, opublikowana po raz pierwszy w 1934…

CZYTAJ DALEJ AGATHA CHRISTIE „TRAGEDIA W TRZECH AKTACH” (HERKULES POIROT #9)

Stronicowanie wpisów

Page 1 Page 2 … Page 202 Next page

SZUKAJ NA BLOGU

ARCHIWUM BLOGA

SZCZEGÓLNIE POLECAM

nowalijki

• polonista • bibliotekarz • bloger
• książki • filmy • seriale • muzyka • kawa
Recenzje tych książek, przeczytanych w czerwcu prz Recenzje tych książek, przeczytanych w czerwcu przeczytacie na blogu. Zapraszam na www.nowalijki.com. Pod tym adresem czeka na Was ponad 1200 wpisów! • recenzja książki • książki • książka • blog książkowy • bloger książkowy • czytamy książki • książkowe podsumowanie czerwca • czytelniczy czerwiec #nowalijkirecenzują #nowalijkiczytają #recenzjaksiążki
Połowa roku już za nami, czas zatem na czytelnicze Połowa roku już za nami, czas zatem na czytelnicze podsumowanie czerwca. W tym miesiącu przeczytałem dziesięć książek, co w sumie dało 3888 stron. Gorzej niż w maju, ale czytelnicze wahania są przecież mocno wpisane w naszą codzienność. Tak się złożyło, że wśród przeczytanych przeze mnie książek aż sześć napisały trzy autorki: Ann Patchett, Agatha Christie oraz Margaret Atwood. Cieszę się, że w końcu udało mi się sięgnąć po Opowieść podręcznej oraz Testamenty - zdecydowanie zbyt długo czekały w kolejce. Wybrałem także książkę miesiąca i … chyba nie ma zaskoczenia, choć nie jestem do końca zadowolony z tej lektury. Ale! Jak pisałem w recenzji na blogu: dostrzegam wszystkie elementy, za które czytelnicy i czytelniczki pokochają tę powieść. A ja już wypatruję lektur na lipiec! @wydawnictwoliterackie @znak_literanova @wydawnictwoalbatros @wydawnictwo_pauza @wydawnictworelacja @wydawnictwo_dolnoslaskie • podsumowanie miesiąca • czerwiec 2026 • książki przeczytane w czerwcu 2026 • recenzje książek #nowalijkirecenzują #nowalijkiczytają #podsumowaniemiesiąca #czerwiec2026
Tym razem nie czekałem i drugą (oraz ostatnią) pod Tym razem nie czekałem i drugą (oraz ostatnią) podróż do Gileadu odbyłem zaraz po lekturze Opowieści podręcznej. Testamenty Margaret Atwood, wydane po trzydziestu czterech latach od premiery pierwszej powieści o patriarchalnym reżimie, zostały okrzyknięte jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń literackich ostatnich dekad. Powrót do totalitarnej Republiki Gileadu nie jest jednak prostym odcinaniem kuponów od dawnego sukcesu, lecz przemyślaną, dojrzałą próbą dopisania brakujących rozdziałów do historii, która na stałe zapisała się w kanonie literatury dystopijnej. Atwood podejmuje ryzyko zmierzenia się z własną legendą, oferując czytelnikowi utwór skrojony na miarę współczesnych potrzeb i diagnozujący aktualne niepokoje. Powieść, choć stylistycznie i formalnie różni się od swojej poprzedniczki, staje się autonomicznym głosem w dyskusji o naturze władzy, przetrwaniu i cenie, jaką płaci się za kompromisy z sumieniem. Największą wartością Testamentów – w mojej ocenie – jest ten element, którego brakowało ich poprzedniczce, czyli pogłębiony portret psychologiczny Ciotki Lydii, która z jednowymiarowego czarnego charakteru staje się postacią tragicznie złożoną. Atwood dekonstruuje mit bezdusznej fanatyczki, pokazując, że jej lojalność wobec reżimu narodziła się z pragmatyzmu i pierwotnego instynktu przetrwania w obliczu brutalnej przemocy. Dzięki złożonemu życiorysowi Lydii autorka stawia fundamentalne pytania o granice moralne, jakie człowiek jest w stanie przekroczyć, aby zachować życie i choćby szczątkową podmiotowość. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Paweł Lipszyc ◾️Wydawnictwo Wielka Litera 2020 ◽️egzemplarz własny • Margaret Atwood• Testamenty • Wielka Litera • recenzja książki • patriarchat • totalitaryzm • reżim • dystopia #nowalijkirecenzują #margaretatwood #testamenty #opowieśćpodręcznej #recenzjaksiążki
Saga Blackwater Michaela McDowella, po raz pierwsz Saga Blackwater Michaela McDowella, po raz pierwszy opublikowana w 1983 roku, to jedno z najbardziej oryginalnych i klimatycznych dzieł współczesnej literatury grozy. Cykl łączy w sobie cechy klasycznej sagi rodzinnej, realizmu magicznego oraz pełnokrwistego, gotyckiego horroru z Południa. Akcja powieści toczy się w latach 1919–1970 w sennym, acz dynamicznie rozwijającym się miasteczku Perdido w stanie Alabama, u zbiegu dwóch rzek: czystej rzeki Perdido i mrocznej, błotnistej Blackwater. Osią fabuły są losy bogatej, wpływowej rodziny Caskeyów, której życie nieodwracalnie zmienia się po katastrofalnej powodzi. To właśnie wtedy w miasteczku pojawia się Elinor Dammert – tajemnicza kobieta o niejasnej przeszłości, która wnika w struktury rodu, wychodząc za mąż za Oscara Caskeya. Elinor nie jest jednak zwykłą śmiertelniczką; skrywa tajemnicę nierozerwalnie związaną z niszczycielską siłą wody. McDowell buduje napięcie, rezygnując z tanich chwytów na rzecz niespiesznego, hipnotyzującego rytmu. Groza w Sadze Blackwater dawkowana jest subtelnie i naturalnie przeplata się z codziennymi, prozaicznymi problemami bohaterów: walką o majątek, rodzinnymi niesnaskami, narodzinami, ślubami i starzeniem się. Autor z precyzją i empatią kreśli tło społeczno-obyczajowe amerykańskiego Południa, dotykając tematów segregacji rasowej, emancypacji kobiet oraz przemian ekonomicznych, w tym Wielkiego Kryzysu i boomu przemysłowego. Największą siłą cyklu są mocno zarysowane postacie, zwłaszcza kobiety. Konflikt między bezwzględną matriarchinią rodu, Mary-Love, a równie zdeterminowaną i tajemniczą Elinor napędza dynamikę pierwszych tomów. McDowell unika czarno-białych podziałów – nawet potworna natura Elinor współgra z jej głęboką miłością i lojalnością wobec rodziny. Saga Blackwater to fascynujące studium obsesji, władzy oraz nierozerwalnej więzi człowieka z naturą, która potrafi zarówno karmić, jak i bezlitośnie odbierać życie. Recenzje wszystkich sześciu tomów przeczytacie na www.nowalijki. com. Egzemplarze otrzymałem w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem Albatros. #nowalijkirecenzują #nowalijkiczytają #sagablackwater #wydawnictwoalbatros
Od dawna miałem w planach lekturę jednej z najgłoś Od dawna miałem w planach lekturę jednej z najgłośniejszych powieści Margaret Atwood, ale z jakiegoś powodu uznałem, że gatunek, który Opowieść podręcznej prezentuje, to nie moje literackie klimaty. Podobnie myślałem o serialu na podstawie tej powieści, ale wystarczyło, że obejrzałem jeden odcinek i … w krótkim czasie zobaczyłem wszystkie sześć sezonów. Oraz Testamenty, ale o tym przy innej okazji. Zafascynowany opresyjnym światem Gileadu, stworzonym przez kanadyjską pisarkę, sięgnąłem w końcu po literacki pierwowzór serialu. I jeśli czegoś żałuję, to tylko tego, że tak późno. Opowieść podręcznej to bez wątpienia jedno z najważniejszych dzieł literatury dystopijnej XX wieku, które mimo upływu dekad nie traci na aktualności. Wydana po raz pierwszy w 1985 roku powieść Margaret Atwood to mroczne studium totalitaryzmu, patriarchatu oraz mechanizmów kontroli jednostki przez aparat władzy. Pisarka rezygnuje z futurystycznych gadżetów i elementów klasycznego science fiction na rzecz głębokiej, psychologicznej analizy społeczeństwa, które w obliczu kryzysu demograficznego i ekologicznego rezygnuje (albo raczej: zostaje zmuszone do rezygnacji) z wolności na rzecz iluzorycznego bezpieczeństwa. Wyeksponowanie tego wątku pozwala spojrzeć na powieść nie tylko jak na fikcję literacką, ale jako na uniwersalne i wciąż aktualne ostrzeżenie przed radykalizmami. Opowieść podręcznej zaskakuje sposobem prowadzenia narracji. Atwood decyduje się na perspektywę intymną, wręcz klaustrofobiczną. Czytelnik nie otrzymuje szerokiej panoramy politycznej świata, lecz poznaje go stopniowo, z okruchów rzeczywistości albo wyłącznie przez pryzmat zmysłów, lęków i ograniczonej wiedzy Fredy. Taki zabieg buduje uczucie wszechobecnego napięcia, a bezgraniczna samotność bohaterki staje się namacalna; każdy gest, szept czy zakazane słowo urastają do rangi aktu heroizmu. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Zofia Uhrynowska-Hanasz ◾️Wydawnictwo Wielka Litera 2020 ◽️egzemplarz własny • Margaret Atwood • Opowieść podręcznej • dystopia • patriarchat •
Kontynuuję powtórną lekturę całej kryminalnej twór Kontynuuję powtórną lekturę całej kryminalnej twórczości Agathy Christie i (uwzględniając chronologię premier) czas na Tragedię w trzech aktach. Książka, opublikowana po raz pierwszy w 1934 roku stanowi doskonały przykład klasycznego kryminału zamkniętego pokoju, w którym każdy z obecnych ma motyw, a morderca ukrywa się … na widoku. Autorka konstruuje intrygę z właściwą sobie precyzją, wciągając czytelnika w wyrafinowaną grę pozorów. To pozycja, choć nie należy do moich ulubionych z Herkulesem Poirotem, nie tylko bawi, ale przede wszystkim rzuca czytelnikowi intelektualne wyzwanie, zmuszając go do bacznego obserwowania każdego, nawet najdrobniejszego gestu bohaterów. W tej fabule Agatha Christie po raz kolejny sięgnęła po chwyt stylistyczny związany z teatrem i sceną. Atutem powieści jest zatem jej nietypowa konstrukcja, która – zgodnie z tytułem – została podzielona na trzy akty, upodabniając całą historię do spektaklu teatralnego. Pisarka z lekkością bawi się motywem maski, aktorstwa i iluzji, sugerując, że całe życie towarzyskie wyższych sfer jest jedynie zręcznie wyreżyserowanym przedstawieniem. Postacie są więc wyraziste, a ich zachowania i dialogi pełne podtekstów, które na początku lektury łatwo przeoczyć. Christie z właściwym sobie kunsztem buduje atmosferę narastającej nieufności, a luksusowe salony stają się sceną dla śmiertelnie niebezpiecznych dramatów. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Anna Mencwel ◾️Wydawnictwo Dolnośląskie 2024 ◽️egzemplarz własny • Agatha Christie • Herkules Poirot • recenzja książki • Tragedia w trzech aktach • zagadka kryminalna • detektyw #nowalijkirecenzują #agathachristie #herkulespoirot
Nakładem Wydawnictwa Relacja ukazała się właśnie d Nakładem Wydawnictwa Relacja ukazała się właśnie debiutancka powieść Selji Ahavy Dzień, w którym wieloryb przepłynął przez Londyn, co oznacza, że od teraz po polsku można przeczytać całą jej dotychczasową twórczość. Proza fińskiej pisarki to literatura niezwykle subtelna, a zarazem głęboko poruszająca, przyglądająca się najczęściej wydarzeniom, które potrafią w ułamku sekundy zburzyć dotychczasowy porządek naszego świata. Autorka z ogromną wrażliwością przygląda się ludzkiej psychice w obliczu traumy, rezygnując przy tym z chwytliwego melodramatyzmu na rzecz poetyckiego realizmu magicznego. Tytułowy wieloryb, który w 2006 roku naprawdę zgubił się w wodach Tamizy, staje się w debiucie Ahavy sugestywną metaforą anomalii – symbolem tego, co niewytłumaczalne, wielkie i gwałtowne, a co bez zaproszenia wdziera się w codzienność bohaterki powieści. Autorka, znana z wrażliwości na tematykę szeroko rozumianej straty, tym razem bierze na warsztat jeden z najbardziej przerażających procesów, jakich może doświadczyć człowiek – powolny zanik pamięci i rozpad własnej tożsamości. Korzystając z poetyki realizmu magicznego oraz subtelnej, melancholijnej ironii, Selja Ahava tworzy literacki zapis walki o ocalenie resztek własnego ja przed nadchodzącą ciemnością demencji – a to tylko jeden z tropów interpretacyjnych Dnia, w którym wieloryb przepłynął przez Londyn. Największym atutem debiutanckiej prozy Selji Ahavy jest jej unikalna struktura narracyjna, która idealnie odzwierciedla stan umysłu głównej bohaterki. Autorka rezygnuje z tradycyjnej, chronologicznej narracji na rzecz fragmentaryczności; tekst składa się z nielinearnych scen, powracających wspomnień o morzu i wyspie oraz powtarzających się motywów. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Justyna Polanowska ◾️Wydawnictwo Relacja 2026 ◽️współpraca reklamowa/barter • Selja Ahava • powieść • literatura piękna • Wydawnictwo Relacja • recenzja książki • literatura fińska • proza współczesna #nowalijkirecenzują #recenzjaksiążki #wydawnictworelacja #seljaaha
James Cameron przyzwyczaił nas do tego, że na jego James Cameron przyzwyczaił nas do tego, że na jego filmy warto czekać. Po widowiskowej, wodnej odysei, reżyser zabiera nas w zupełnie inne, dotąd nieznane rejony Pandory. Avatar: Ogień i popiół to kolejna odsłona sagi, która nie tylko rozwija uniwersum, ale też odważnie dekonstruuje mit idealistycznego, zjednoczonego z naturą świata Na’vi. Tym razem Cameron przesuwa środek ciężkości z zachwytu nad pięknem ekosystemu w stronę mrocznej, psychologicznej głębi. Poznajemy Ludzi Popiołu, dla którego ogień nie jest źródłem ciepła, lecz narzędziem destrukcji. To plemię zrodzone z gniewu i bolesnej przeszłości, co czyni je najbardziej skomplikowanym antagonistą w historii serii. Wizualnie film zapiera dech w piersiach – zamiast neonowych błękitów i soczystej zieleni dominują tu odcienie szarości, czerń wulkanicznego szkła oraz hipnotyzująca, złowroga czerwień lawy. Efekty specjalne i technologia 3D ponownie wyznaczają nowe standardy w kinie, a sceny erupcji czy rytualnych walk to prawdziwy majstersztyk sensoryczny. Sam Worthington (Jake) i Zoe Saldaña (Neytiri) stają przed dylematami, których nie da się rozwiązać prostą walką dobra ze złem. Konflikt staje się wewnętrzny, a granice moralne boleśnie się zacierają. Świetnym posunięciem było pogłębienie wątków młodego pokolenia bohaterów, którzy w tym surowym świecie muszą zdefiniować swoją tożsamość. Avatar: Ogień i popiół to film dojrzalszy, trudniejszy i znacznie bardziej drapieżny od swoich poprzedników. Cameron udowadnia, że Pandora wciąż ma przed nami tajemnice, a ogień, choć niszczycielski, może być też oczyszczający. To widowisko najwyższej próby, które nie tylko oszałamia, ale też zostawia widza z pytaniami o naturę nienawiści i przebaczenia. ◾️współpraca reklamowa z @moje_filmy #nowalijkioglądają #avatarogieńipopiół #avatarfireandash
Elly Griffiths zadebiutowała na polskim rynku wyda Elly Griffiths zadebiutowała na polskim rynku wydawniczym w 2011 roku, ale niespodziewanie szybko z niego zniknęła, mimo że seria z archeolożką Ruth Galloway to całkiem udany cykl powieściowy. Zdecydowanie więcej szczęścia ma nowa seria, której trzeci tom, Skwer Krwawiącego Serca, niedawno ujrzał światło dzienne przypominając przy okazji, że brytyjska autorka ma niezłe pióro i talent do kreowania dusznej, pełnej sekretów fabuły. Griffiths, swobodnie poruszając się w ramach prozy gatunkowej, tym razem przenosi ciężar opowieści z warstwy psychologicznej na grunt dawnych, szkolnych traum, które po latach zostają wystawione na widok publiczny. Trzecia powieść z detektyw inspektor Harbinder Kaur wciąga od pierwszych stron, oferując czytelnikowi wyrafinowaną grę pozorów, w której granica między ofiarą a katem jest niezwykle płynna. Autorka z właściwą sobie lekkością buduje klasyczny, a zarazem na wskroś nowoczesny thriller z motywem zamkniętego kręgu podejrzanych. Podobnie jak w poprzednich tomach, tak i w najnowszym, największym atutem powieści pozostaje detektyw inspektor Harbinder Kaur, która jako śledcza wnosi do historii dynamikę, inteligencję oraz specyficzny, podszyty ironią humor. Griffiths udanie zderza jej profesjonalizm, ale i wyobcowanie wynikające z pochodzenia oraz stylu życia z pełnym hipokryzji, hermetycznym światem uprzywilejowanych absolwentów elitarnej szkoły. • Elly Griffiths • Skwer Krwawiącego Serca • Wydawnictwo Albatros • kryminał • thriller • recenzja książki • tajemnice z przeszłości • elitarna szkoła • zamknięty krąg podejrzanych #nowalijkirecenzują #ellygriffiths #wydawnictwoalbatros
Obserwuj na Instagramie
NOWALIJKI | Designed by: Theme Freesia | WordPress | © Copyright All right reserved