Skip to content
NOWALIJKI

NOWALIJKI

TOMASZ RADOCHOŃSKI PISZE O KSIĄŻKACH
czwartek, 23 kwietnia, 2026
NOWALIJKI
  • STRONA GŁÓWNA
  • LITERATURA PIĘKNA
  • KRYMINAŁ
    • C.J. SANSOM
    • MARYLA SZYMICZKOWA
    • SIMON BECKETT
    • JØRN LIER HORST
  • THRILLER
    • B.A.PARIS
    • FREIDA McFADDEN
    • C.L. TAYLOR
    • RUTH WARE
  • AGATHA CHRISTIE
    • HERKULES POIROT
    • JANE MARPLE
  • PODSUMOWANIE MIESIĄCA
  • KONTAKT
  • O MNIE

NOWY WPIS

  • MICHAEL McDOWELL „DOM” (SAGA BLACKWATER #3)

  • MICHAEL McDOWELL „GROBLE” (SAGA BLACKWATER #2)

  • MICHAEL McDOWELL „POWÓDŹ” (SAGA BLACKWATER #1)

  • ALI SMITH „JESIEŃ”

    Nauczony wieloletnim czytelniczym doświadczeniem, z pewną dozą ostrożności podchodzę do autorów i powieści hołubionych przez krytyków. Z ciekawością sięgam wprawdzie…

    CZYTAJ DALEJ

  • YU MIRI „STACJA TOKIO UENO”

    Serię z Żurawiem Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego cenię przede wszystkim za staranny dobór tytułów, które zmuszają do refleksji, niejednokrotnie zaskakując tematem,…

    CZYTAJ DALEJ

  • ROY JACOBSEN „OCZY Z RIGELA”

    Z pewnością w tym cyklu pojawią się kolejne bardzo dobre tytuły, ale reaktywowana po latach Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich będzie…

    CZYTAJ DALEJ

  • ILDEFONSO FALCONES „MALARZ DUSZ”

    Paryż ma Viktora Hugo. Warszawa – Bolesława Prusa. A Barcelona? Oczywiście Ildefonsa Falconesa. Hiszpański autor niezwykle udanie zadebiutował monumentalną powieścią…

    CZYTAJ DALEJ

  • DAVID SZALAY „TURBULENCJE”

    Nie przepadam za lataniem. Nie lubię momentu startu, kiedy ciężka maszyna, wbrew prawom fizyki (a przecież w rzeczywistości na odwrót),…

    CZYTAJ DALEJ

M.L. STEDMAN „ODLEGŁE ŻYCIE”

JAN KARON „W MOIM MITFORD” (OJCIEC TIMOTHY KAVANAGH #1)

AGATHA CHRISTIE „ŚMIERĆ LORDA EDGWARE’A” (HERKULES POIROT #7)

MICHAEL MAGEE „BLISKO DOMU”

WARTO PRZECZYTAĆ

  • OCEAN VUONG „WSPANIALI JESTEŚMY TYLKO PRZEZ CHWILĘ”

  • WIKTOR PASKOW „BALLADA O LUTNIKU”

  • WILLIAM STYRON „WYBÓR ZOFII”

  • SARAH MOSS „MUR DUCHÓW”

  • MARIE AUBERT „DOROŚLI”

VIVIAN GORNICK „KOBIETA OSOBNA I MIASTO”

Na fali sukcesu prozy autobiograficznej Annie Ernaux, uhonorowanej literacką Nagrodą Nobla, w księgarniach zaczęły pojawiać się tytuły, a przede wszystkim…

CZYTAJ DALEJ VIVIAN GORNICK „KOBIETA OSOBNA I MIASTO”

OTTESSA MOSHFEGH „ŚMIERĆ W JEJ DŁONIACH”

Jedno jest pewne: każde spotkanie z Ottessy Moshfegh to świeże i zaskakujące doznanie literackie. Proza amerykańskiej pisarki jest wieloznaczna i…

CZYTAJ DALEJ OTTESSA MOSHFEGH „ŚMIERĆ W JEJ DŁONIACH”

ANDREA CAMILLERI „KSZTAŁT WODY” (SALVO MONTALBANO #1)

Kultową dla wielu czytelników powieści kryminalnych serię z komisarzem Montalbano, podobnie jak tę autorstwa Donny Leon, mam przeczytaną i wybiórczo,…

CZYTAJ DALEJ ANDREA CAMILLERI „KSZTAŁT WODY” (SALVO MONTALBANO #1)

MICHAEL CUNNINGHAM „DZIEŃ”

Dziesięć lat. Tyle na nową powieść Michaela Cunninghama musieli czekać miłośnicy jego twórczości. Amerykański pisarz, nagrodzony Pulitzerem za Godziny, powrócił…

CZYTAJ DALEJ MICHAEL CUNNINGHAM „DZIEŃ”

GERTRUDE STEIN „AUTOBIOGRAFIA ALICE B. TOKLAS”

Zdarzało mi się sięgać po teksty Gertrude Stein już wcześniej, czytałem także fragmenty Autobiografii Alice B. Toklas spod jej pióra,…

CZYTAJ DALEJ GERTRUDE STEIN „AUTOBIOGRAFIA ALICE B. TOKLAS”

DONNA LEON „ŚMIERĆ W LA FENICE” (GUIDO BRUNETTI #1)

Każdy powód jest dobry, aby powrócić do serii kryminalnej, którą zaczęło się czytać wiele lat temu i gdzieś po drodze…

CZYTAJ DALEJ DONNA LEON „ŚMIERĆ W LA FENICE” (GUIDO BRUNETTI #1)

Stronicowanie wpisów

Previous page Page 1 … Page 25 Page 26 Page 27 … Page 196 Next page

SZUKAJ NA BLOGU

ARCHIWUM BLOGA

SZCZEGÓLNIE POLECAM

nowalijki

• polonista • bibliotekarz • bloger
• książki • filmy • seriale • muzyka • kawa
Powrót M.L. Stedman na literacką scenę po czternas Powrót M.L. Stedman na literacką scenę po czternastu latach od wielkiego sukcesu Światła między oceanami to wydarzenie, które niesie ze sobą ogromny ciężar oczekiwań. W swojej drugiej powieści, zatytułowanej Odległe życie, australijska autorka udowadnia, że jej talent do kreowania intymnych dramatów na tle monumentalnej przyrody nie był jednorazowym literackim wydarzeniem. Stedman ponownie zabiera czytelnika do Australii, jednak tym razem porzuca samotną latarnię morską na rzecz spieczonych słońcem bezdroży Zachodniej Australii końca lat 50. XX wieku. W drugiej książce pisarka kreuje prozę gęstą od emocji, w której echa jednego błędu wybrzmiewają przez dziesięciolecia, przypominając, że przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć – ona jedynie czeka na odpowiedni moment, by o upomnieć się o swoje. Bezwględnie i za wszelką cenę. Odległe życie to – już po lekturze całości – przenikliwe studium izolacji – nie tylko geograficznej, ale przede wszystkim emocjonalnej. M.L. Stedman analizuje, w jaki sposób surowy, nieprzyjazny krajobraz australijskich ziem kształtuje mentalność bohaterów, zmuszając ich do hardości, która z czasem staje się ich przekleństwem. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Janusz Ochab ◾️Wydawnictwo Albatros 2026 ◽️współpraca reklamowa - barter • M.L. Stedman • Australia • Australia Zachodnia • saga rodzinna • rodzina • sekrety • tajemnica #nowalijkirecenzują #wydawnictwoalbatros #mlstedman
Nie napiszę dokładnie, ile lat ta książka przeleża Nie napiszę dokładnie, ile lat ta książka przeleżała na półce domowej biblioteczki. Na tyle jednak długo, że nie pamiętam, kiedy i w jakich okolicznościach ją kupiłem. I pewnie czekałaby nadal na swoją kolej (a może wcale by się jej nie doczekała), gdyby nie wywiad z autorką, na który natrafiłem w internecie. Jan Karon, po latach milczenia, opublikowała właśnie następny tom cyklu, którego W moim Mitford jest początkiem. To proza obyczajowa z jednej strony nieco dziś staroświecka, nacechowana dobrotliwą naiwnością, ale z drugiej zaś – idealna propozycja dla każdego, kto pragnie zanurzyć się w opowieści pełnej ciepła, życzliwości i autentycznego spokoju. Rozpoczynając serię o mieszkańcach urokliwego miasteczka w Karolinie Północnej, autorka zaprasza czytelnika do świata, w którym czas płynie wolniej, a największymi problemami są te, które można rozwiązać przy wspólnej herbacie lub dzięki sąsiedzkiej pomocy. To lektura, która od pierwszej strony otula czytelnika niczym miękki koc w chłodny wieczór. Głównym bohaterem powieści jest ojciec Tim Kavanagh, zbliżający się do sześćdziesiątki pastor episkopalny, który po latach oddanej służby w parafii Mitford zaczyna odczuwać lekkie znużenie rutyną swojego życia. Jego spokojna egzystencja zostaje jednak wywrócona do góry nogami przez serię nieoczekiwanych zdarzeń: pod jego opiekę trafia ogromny, choć niezwykle łagodny pies Barnaba oraz Dooley – zbuntowany chłopiec z trudną przeszłością, potrzebujący miłości i przewodnika. W tym samym czasie w sąsiedztwie pojawia się czarująca Cynthia, autorka książek dla dzieci, która wnosi w życie pastora powiew nowej energii. Fabuła koncentruje się na codziennych wyzwaniach Tima, budowaniu relacji z nowymi domownikami oraz odkrywaniu tajemnic, które skrywają pozornie spokojne uliczki miasteczka. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Mira Czarnecka ◾️Wydawnictwo Zysk i S-ka 2001 ◽️egzemplarz własny • Jan Karon • W moim Mitford • powieść obyczajowa • amerykańska prowincja • książka podnosząca na duchu • pozytywne przesłanie • książka przynosząca ukojenie #nowalijkirecenzują #jankaronmitfordseries #jankaron #wydawnictwozyskiska
W ramach powtórnej lektury powieści Agathy Christi W ramach powtórnej lektury powieści Agathy Christie czas na Śmierć lorda Edgware’a (premiera w 1933 roku) jeden z tych klasyków literatury popularnej, który udowadnia, że autorka potrafiła mistrzowsko łączyć blichtr wyższych sfer towarzyskich z mroczną naturą ludzkiej psychiki. Historia zaczyna się od spotkania Herkulesa Poirota z olśniewającą aktorką Jane Wilkinson, która wprost, niemal z dziecięcą naiwnością, deklaruje chęć pozbycia się swojego męża, tyranizującego ją lorda Edgware’a. Choć prośba o pomoc w uzyskaniu rozwodu brzmi niewinnie, atmosfera gęstnieje błyskawicznie, gdy niedługo potem lord zostaje znaleziony martwy w swoim gabinecie. Christie wciąga czytelnika w sam środek zagadki, która na pierwszy rzut oka wydaje się banalna, by po wstępnej analizie wydarzeń stać się jednym z najbardziej karkołomnych wyzwań w karierze belgijskiego detektywa. Centralnym punktem intrygi jest niemożliwy do podważenia paradoks: świadkowie widzieli Jane Wilkinson wchodzącą do domu męża w noc morderstwa, podczas gdy w tym samym czasie bawiła się ona na uroczystej kolacji w licznym gronie znajomych. Ten wręcz klasyczny motyw obecności bohatera lub bohaterki w dwóch miejscach naraz zostaje w tej powieści rozegrany po mistrzowsku, a autorka z chirurgiczną precyzją podsuwa kolejne tropy, które zamiast wyjaśniać sytuację, tylko potęgują chaos. Czytelnik znający styl Agathy Christie wie, że diabeł tkwi w szczegółach, a każde słowo wypowiedziane przez bohaterów może być zarówno kluczem do prawdy, jak i starannie wypracowaną zasłoną dymną. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Agnieszka Biel ◾️Wydawnictwo Dolnośląskie 2023 ◽️egzemplarz własny • Agatha Christie • powieść kryminalna • kryminał • Herkules Poirot • Wydawnictwo Dolnośląskie • zagadka kryminalna #nowalijkirecenzują #agathachristie #wydawnictwodolnośląskie
Debiutancka powieść Michaela Magee Blisko domu to Debiutancka powieść Michaela Magee Blisko domu to literackie uderzenie, które rezygnuje z taniego sentymentalizmu na rzecz surowego przekazu, pokazującego autentyczny portret współczesnego Belfastu. Autor, dorastający w robotniczych dzielnicach tego miasta, nie bawi się w literackie niuanse i zawiłości zmiast tego wrzuca czytelnika w sam środek życia pokolenia, które teoretycznie dorastało w pokoju, ale wciąż odczuwa efekty wydarzeń z przeszłości. Debiut północnoirlandzkiego pisarza to książka o męskości, która dusi, o lojalności, która bywa ciężarem, i o desperackiej próbie zdefiniowania siebie na nowo w miejscu, które zdaje się mieć dla każdego gotowe rozwiązanie, żeby nie napisać – wyrok. Jednym z wiodących wątków Blisko domu Michaela Magee uwypukla kwestię tego, że wojna nie kończy się wraz z podpisaniem traktatów; ona po prostu zmienia formę, przenosząc się do domów i barów. Główny bohater jest reprezentantem tak zwanego pokolenia pokoju, które jednak wciąż dziedziczy po ojcach gniew i brak perspektyw. Autor unika jednak łatwego moralizatorstwa, pokazując, że przemoc w życiu Seana nie jest świadomym i dobrowolnym wyborem, lecz skutkiem ubocznym życia w środowisku, dla którego wrażliwość to słabość, a jedynym sposobem pozwalającą przetrwać na ulicy są spryt i mocne pięści. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Hanna Pustuła-Lewicka ◾️Wydawnictwo Czarne 2026 ◽️współpraca reklamowa- barter • Irlandia Północna • recenzja książki • powieść • proza współczesna • dorastanie • dojrzewanie • Michael Magee #nowalijkirecenzują #recenzjaksiążki #wydawnictwoczarne #michaelmageeclosetohome
Agatha Christie w kolejnej powieści z panną Jane M Agatha Christie w kolejnej powieści z panną Jane Marple – 4.50 z Paddington (premiera w 1957 roku) po raz kolejny powraca do ulubionego motywu morderstwa w pociągu. Nikt tak jak ona nie potrafi zamienić prozaicznej podróży koleją w mrożącą krew w żyłach zagadkę kryminalną. Historia zaczyna się od genialnego w swej prostocie motywu: Elspeth McGillicuddy, stateczna starsza pani, podczas powrotu do domu dostrzega przez okno pociągu scenę morderstwa w wagonie mijanego składu. Problem polega na tym, że nikt poza nią nie wierzy w to zdarzenie – nie znaleziono zwłok, nie zgłoszono zaginięcia, a personel kolejowy sądzi, że jej relacja to efekt wybujałej wyobraźni. Na szczęście Elspeth ma przyjaciółkę, która rzadko miewa wątpliwości co do ludzkiej niegodziwości: samą pannę Jane Marple. Panna Marple, mimo podeszłego wieku i ograniczeń fizycznych, postanawia rozwikłać tajemnicę niewidzialnego morderstwa. Ponieważ pociągi mijały się w konkretnym miejscu, Jane wysnuwa teorię, że ciało ofiary musiało zostać wyrzucone z wagonu na teren posiadłości Rutherford Hall, należącej do ekscentrycznej rodziny Crackenthorpe’ów. Aby sprawdzić ten ślad, starsza dama angażuje Lucy Eyelesbarrow – kobietę o nadzwyczajnej inteligencji i sprawności, która zatrudnia się w posiadłości jako gosposia. Lucy staje się oczami i uszami panny Marple, odkrywając przy tym mroczne sekrety rodziny czekającej na śmierć swojego skąpego patriarchy. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Anna Szumacher ◾️Wydawnictwo Dolnośląskie 2023 ◽️egzemplarz własny • Agatha Christie • panna Jane Marple • powieść kryminalna • kryminał retro • recenzja książki • recenzja powieści • #nowalijkirecenzują #agathachristie #recenzjaksiążki #powieśćkryminalna
W nadmiarze książkowych nowości nie wpadła mi w ok W nadmiarze książkowych nowości nie wpadła mi w oko pierwsza powieść Clare Pooley Cała prawda o miłości, ale z zainteresowaniem sięgnąłem po kolejną jej książkę. Zaciekawiła mnie fabuła, przywołująca na myśl w równym stopniu klasyczne angielskie komedie romantyczne, jak i książki, z gatunku otulających czytelnika pozytywnym wydźwiękiem. Ludzie z peronu 5 to opowieść osadzona w zamkniętej, ale na swój sposób fascynującej scenerii londyńskiego pociągu podmiejskiego. Główna bohaterka powieści, Iona Iverson, to barwna postać, która każdego dnia przemierza tę samą trasę, obserwując stałych współpasażerów. Choć niepisana zasada dojeżdżających głosi, by nigdy nie nawiązywać kontaktu wzrokowego, Iona – ekscentryczna redaktorka z wieloletnim stażem – nadaje każdemu z nich, na własny użytek, trafnie charakteryzujące przydomki i snuje domysły na temat ich życia, tworząc w głowie barwną mapę ludzkich losów. Tylko z pozoru Ludzie z peronu 5 to jeszcze jedna angielska, słodko – gorzka komedia romantyczna. W rzeczywistości bowiem fabuła eksploruje temat samotności w wielkim mieście i tego, jak łatwo społeczeństwo ocenia innych na podstawie pozorów. Autorka pokazuje, że za kostiumem w postaci drogiego garnituru, albo zmęczonej twarzy nastolatki kryją się skomplikowane historie, które zasługują na wysłuchanie. Więzi, które niezauważalnie budują się między pasażerami linii do Waterloo, udowadniają, że wspólnota może narodzić się w najmniej oczekiwanym miejscu. Clare Pooley pisze z humorem i wyczuciem jednocześnie sprawiając, że czytelnik zaczyna kibicować tej nietypowej grupie przyjaciół, jakby sam był jeszcze jednym współpasażerem pociągu kursującego z Hampton Court do Waterloo. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład Magdalena Ciszewska ◾️Wydawnictwo Zysk i S-ka 2026 ◽️współpraca reklamowa - barter powieść, powieść obyczajowa, literatura angielska, ludzie z peronu 5, Clare Pooley, Zysk i S-ka, recenzja, recenzja książki, pozytywne przesłanie #nowalijkirecenzują #ludziezperonu5 #wydawnictwozyskispółka #recenzjaksiążki
Londyn. Mały atlas hedonistyczny autorstwa Valenti Londyn. Mały atlas hedonistyczny autorstwa Valentine Benoist i Laury Jalbert nie jest kolejnym przewodnikiem naszpikowanym godzinami otwarcia muzeów i schematami metra. To raczej zaproszenie do celebracji miasta wszystkimi zmysłami, serwowane w formie wysmakowanego wizualnie albumu. Autorki, świadomie odrzucając turystyczną rutynę, skupiają się na tym, co w brytyjskiej stolicy najbardziej ulotne i pociągające: na specyficznej atmosferze, unikalnym smaku i bezkompromisowej estetyce. Książka stanowi część cenionej serii, która redefiniuje pojęcie podróżowania, stawiając czystą przyjemność – tytułowy hedonizm – na pierwszym miejscu. Zamiast odhaczać kolejne punkty z listy „must-see”, czytelnik zostaje zachęcony do powolnego odkrywania Londynu, który tętni życiem w bocznych uliczkach, niszowych butikach i zacisznych ogrodach, o których milczą masowe biura podróży. Konstrukcja atlasu opiera się na subiektywnym, ale niezwykle trafnym wyborze miejsc z duszą. Benoist, ekspertka od kulinariów, oraz Jalbert prowadzą nas przez Londyn podzielony na nastroje i konkretne doświadczenia, a nie tylko sztywne ramy mapy. Każdy rozdział to małe dzieło sztuki edytorskiej, gdzie tekst harmonijnie współgra z nasyconymi kolorami fotografiami. To właśnie zdjęcia stanowią o sile tej publikacji – nie są to sterylne pocztówki, lecz kadry pełne życia, detali i autentyczności. Sprawiają one, że niemal czuć zapach świeżo parzonej kawy w Soho czy wilgotną poranną mgłę w Hampstead Heath, co czyni z lektury doświadczenie niemal zmysłowe. Każdy rozdział to małe dzieło sztuki edytorskiej, gdzie tekst harmonijnie współgra z nasyconymi kolorami fotografiami. To właśnie zdjęcia stanowią o sile tej publikacji – nie są to sterylne pocztówki, lecz kadry pełne życia, detali i autentyczności. Sprawiają one, że niemal czuć zapach świeżo parzonej kawy w Soho czy wilgotną poranną mgłę w Hampstead Heath, co czyni z lektury doświadczenie niemal zmysłowe. Ten wysmakowany estetycznie przewodnik to hołd dla brytyjskiej stolicy w jej najbardziej stylowym wydaniu, łączący praktyczne wskazówki z marzycielską narracją. ◾️współpraca reklamowa - barter z @znak_koncept #nowalijkirecenzują
W trzecim tomie Sagi Blackwater, zatytułowanym Dom W trzecim tomie Sagi Blackwater, zatytułowanym Dom, Michael McDowell mistrzowsko zacieśnia pętlę wokół klanu Caskeyów, przenosząc ciężar grozy z niebezpiecznych wód rzeki Perdido do dusznych wnętrz nowo wzniesionych posiadłości. W tej odsłonie kultowej serii czytelnik orientuje się, że ta wielopokoleniowa opowieść to nie tylko kronika małego miasteczka w Alabamie, ale przede wszystkim studium rozgrywającej się w nobliwym zaciszu wojny domowej. McDowell z właściwą sobie elegancją balansuje między prozą obyczajową a subtelnym horrorem, sprawiając, że każde skrzypnięcie podłogi w rezydencji Caskeyów brzmi niczym złowieszcza przepowiednia nadchodzącej katastrofy. Siłą tego tomu jest sposób, w jaki Michael McDowell opisuje tytułowy dom, czyniąc go niemym świadkiem dziwnych wydarzeń i jednocześnie niebezpiecznym narzędziem w rękach Elinor. Dom nie jest jedynie schronieniem, lecz symbolem ambicji i sekretów, które coraz szczelniej izolują rodzinę od reszty społeczności Perdido. • recenzja książki • literatura grozy • klasyka grozy • horror • Wydawnictwo Albatros • Michael McDowell • Southern Gothic #nowalijkirecenzują #wydawnictwoalbatros #recenzjaksiążki
Wprawdzie pióro Zadie Smith od lat kojarzy mi się Wprawdzie pióro Zadie Smith od lat kojarzy mi się z literaturą piękną, ale angielska pisarka udowadnia, że esej to dla niej forma równie nośna w przekazie, co wielowątkowa powieść. W najnowszym zbiorze Żywa i martwa autorka powraca z dojrzałymi tekstami intelektualistki, która nie tylko bacznie obserwuje świat, ale i aktywnie z nim dyskutuje, nie dając się uwieść łatwym odpowiedziom. Książkę warto odebrać jako swoiste podsumowanie dotychczasowych fascynacji Smith, a jednocześnie odważny krok w stronę tematów egzystencjalnych, które we wcześniejszych publikacjach pojawiały się jedynie między wierszami. Żywa i martwa to literatura faktu w najlepszym wydaniu, łącząca intymność osobistego wyznania z chłodną, niemal chirurgiczną socjologiczną analizą dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. Uwagę czytelnika zwraca już sam tytuł – owa dwoistość określająca ten zbiór odnosi się do relacji między tym, co we współczesnej kulturze wciąż tętni życiem, a tym, co powoli, lecz nieubłaganie odchodzi w zapomnienie. Smith z ogromną uwagą przygląda się współczesnym fenomenom, od wpływu algorytmów tak zwanych mediów społecznościowych na relacje międzyludzkie po ewolucję języka w dobie wszechobecnej sztucznej inteligencji. ◾️pełny tekst recenzji: www.nowalijki.com ◽️przekład: Justyn Hunia ◾️Wydawnictwo Znak 2026 ◽️współpraca reklamowa - barter • eseje • zbiór esejów • współczesność • literatura faktu • Zadie Smith • eseje o współczesności #nowalijkirecenzują #zadiesmith #wydawnictwoznak
Obserwuj na Instagramie
NOWALIJKI | Designed by: Theme Freesia | WordPress | © Copyright All right reserved